A   B   C   D   E   F   G   H   I   J   K   L   M   N   O   P   Q   R   S   T   U   V   W   X   Y   Z

Madryt 1 kwietnia 2011.- est wiele anegdot o Janie Pawle II, które doskonale oddają pełen obraz jego świętości – od A do Z. Sam powtarzał: “Starają się mnie zrozumieć od zewnątrz. Ale mnie można pojąć jedynie od wewnątrz”. (zobacz więcej)

Niedawna publikacja książki Dlatego święty, autorstwa postulatora procesu beatyfikacyjnego, prezentuje różne oblicza papieskiego charakteru. Wybraliśmy tutaj tylko niektóre historie, zamieszczone we wspomnianej książce oraz w innych publikacjach.  

Wiadomość o zbliżającej się beatyfikacji inicjatora Światowych Dni Młodzieży, która będzie miała miejsce 1 maja tego roku, napełniła wiele osób ogromną radością. Benedykt XVI wielokrotnie powtarzał młodym, aby podążali za świętymi: “W historii Kościoła, święci i męczennicy (...) w wierze odnaleźli siłę do pokonania słabości i przezwyciężania przeciwności losu. Byli budowniczymi pokoju, orędownikami sprawiedliwości, animatorami świata bardziej ludzkiego. Także Wy, jeśli uwierzycie, jeśli będziecie potrafili żyć i świadczyć o Waszej wierze każdego dnia, staniecie się narzędziem, poprzez które inni młodzi będą mogli - tak jak wy - odnaleźć sens i radość życia, które rodzi się ze spotkania z Chrystusem!” (Papieskie orędzie na ŚDM w Madrycie)

Niech spojrzenie na postać Jana Pawła II pomoże młodym z całego świata przygotować się do ŚDM w Madrycie. 

 Amigo de sus amigos (Przyjaciel swoich przyjaciół)
Uczucie, które żywił do przyjaciół i znajomych z młodości, mimo upływu lat pozostawało ciągle żywe. Wiele razy, już w czasach pontyfikatu, prowadziło też do wznowienia kontaktów z osobami, które dawno stracił z pola widzenia.
Jedną z takich osób był inżynier żydowskiego pochodzenia Jerzy Kluger, wadowicki przyjaciel z lat dziecięcych, z którym Wojtyła nagle stracił kontakt przez tragiczne wydarzenia związane z II wojną światową i nazistowską deportacją do obozów koncentracyjnych. Po wyborze na papieża dwaj przyjaciele odnaleźli się i od tego momentu spotykali się często w Watykanie i Castel Gandolfo, aż do śmierci Jana Pawła II.

Bardzo wielu pracowników Kurii Rzymskiej, w czasie pontyfikatu Jana Pawła II, otrzymało dowody jego pamięci z okazji imienin bądź rocznicy święceń kapłańskich czy biskupich. Nawet w ostatnim dniu swojego życia przekazał pozdrowienia najważniejszym osobom w Watykanie, ale także Franco, sprawującemu opiekę nad apartamentami papieskimi, oraz Arturo -  fotografowi towarzyszącemu mu od lat.  

Źródło: Dlatego święty. Sławomir Oder. Str.23-29                                                                                       

Buen humor en la juventud y en la vejez ( Dobry humor za młodu jak i na starość)
Pewnego razu zapytano osobę z bliskiego otoczenia Jana Pawła II, co najbardziej zachwycało ją w postaci Ojca Świętego, ona zaś odpowiedziała, że dobry humor: “na pierwszy rzut oka wydaje sie, że bycie w dobrym humorze zależy wyłącznie od charakteru danej osoby. Uważam jednak, że jest to cecha typowa dla ludzi świętych. W wieku 80 lat mieć tak samo dobry humor, jak w czasach kiedy się było młodym... to typowe dla tych, którzy czerpią radość z bycia stworzeniem Boga”.

Wraz z wiekiem Jan Paweł II został zmuszony do używania laski. Prędko jednak zaakceptował również ten swój nowy stan, o czym świadczy to, jak zabawnie wywijał laską przed milionami młodych ludzi podczas nocnego czuwania w trakcie Światowego Dnia Młodzieży w Manili, w styczniu 1995 roku. Nie brakowało jednak momentów, w których próbował oddramatyzować tę sytuację, uciekając się do swojej zwyczajowej ironii (?). W 1998, improwizując podczas kazania, powiedział: „Chciałbym się was spytać, dlaczego Papież chodzi z laską?... Myślałem, że mi odpowiecie: ponieważ jest stary! Tymczasem udzieliliście dobrej odpowiedzi: ponieważ jest pasterzem! Pasterz nosi ze sobą laskę, po to by móc się na niej oprzeć, a także by trochę uporządkować owczarnię”. 

Źródło: Dlatego święty. Sławomir Oder. Str.147-148

Confianza en el sacramento de la Confesión (Wiara w sakrament pojednania)
W każdy Wielki Piątek Jan Paweł II udawał się do Bazyliki Świętego Piotra, aby spowiadać. Oto pewna historia, która pokazuje jego wielkie zaufanie do tego sakramentu.

Pewien ksiądz z Nowego Jorku przychodził na modlitwę do jednej z rzymskich parafii. Któregoś dnia, przy wejściu do kościoła spostrzegł żebraka. Po chwili zorientował się, że skądś zna tego człowieka. Był to jego kolega z seminarium, wyświęcony na kapłana tego samego dnia. Ksiądz po przywitaniu się, usłyszał z ust żebraka o tym, jak stracił on wiarę i powołanie. Owa historia bardzo go poruszyła.

Następnego dnia ksiądz ze Stanów Zjednoczonych miał okazję spotkać się z Janem Pawłem II. Poprosił wtedy Ojca Świętego o modlitwę za tego kolegę, krótko opisując jego historię.

Następnego dnia dostał papieskie zaproszenie na obiad, a Ojciec Święty poprosił go, aby zabrał ze sobą żebraka. Ksiądz wrócił do parafii i opowiedział koledze o życzeniu papieża. Kiedy udało się go przekonać, ofiarował mu czyste ubranie i możliwość kąpieli. 

Po kolacji, papież poprosił zebranych przy stole, by opuścili pokój, aby mógł się wyspowiadać u tego żebraka. Ten bardzo zaskoczony prośbą odpowiedział, że już nie jest księdzem. Na co papież mu odrzekł: “Księdzem zostaje się raz na zawsze”. „Ale jestem pozbawiony możliwości sprawowania posług kapłańskich”, upierał się żebrak. „Jestem biskupem Rzymu, mogę się tym zająć”, odpowiedział Ojciec Święty.

Wysłuchał spowiedzi papieża i sam również poprosił o ten sakrament, po czym mocno się wzruszył. Na koniec Jan Paweł II zapytał go, w jakiej parafii jest żebrakiem i desygnował go na asystenta proboszcza w tym kościele prosząc, by zajął się tam bezdomnymi.
Źródło: Aciprensa.

Devoción a la Divina Misericordia (Oddanie Bożemu Miłosierdziu)
Wśród tysięcy kobiet i mężczyzn, które papież wyniósł na ołtarze, bliską mu osobą była m.in. Faustyna Kowalska (1905-1938), głosicielka kultu Bożego Miłosierdzia.

W sierpniu 2002 roku, w Łagiewnikach, gdzie pracowała siostra Faustyna, Jan Paweł II, w akcie bezgranicznej ufności Bogu zawierzył Świat Jego Miłosierdziu. Jakże wiele Bożego Miłosierdzia potrzebuje współczesny świat! Świat, w którym rządzi nienawiść i żądza zemsty, gdzie wojny powodują cierpienie i śmierć niewinnych. Ten świat potrzebuje Bożego Miłosierdzia, aby uspokajać umysły, serca i szerzyć pokój. Tam, gdzie nie szanuje się życia i ludzkiej godności, potrzeba Miłosierdzia Boga, którego światło oświetla wartość człowieka. Dlatego dziś, w tym sanktuarium, pragnę zawierzyć świat Bożemu Miłosierdziu.

Jan Paweł II umarł 2 kwietnia 2005 o 21:37, w momencie, w którym według liturgii rozpoczęła się właśnie celebracja uroczystości Bożego Miłosierdzia.

Źródło:  Dlatego święty. Sławomir Oder.  Str. 184

Enfermos, lección constante para él  (Chorzy - nieustającą lekcją dla niego)
Podczas pierwszej podróży do Meksyku w 1979 roku, znalazł się w kościele wypełnionym przez osoby kalekie i ułomne. Jedna z towarzyszących mu osób opowiada: „Papież zatrzymywał się przed każdym chorym i miałem wrażenie, że oddawał cześć każdemu z nich: pochylał się do nich, dokładał wszelkich starań, by zrozumieć, co do niego mówili, następnie głaskał ich po głowie”.

Osoby odpowiedzialne za ceremonię szybko zdały sobie sprawę z tego, że w czasie mszy odprawianych przez papieża podczas pielgrzymek duszpasterskich przed ołtarzem nie powinno znajdować się więcej niż trzydziestu chorych. W przeciwnym razie, wiedząc, że po mszy papież witałby się z każdym z nich z osobna, zostałyby opóźnione wszystkie kolejne zaplanowane spotkania. 

Źródło:  Dlatego święty. Sławomir Oder.  Str.126

Fe y fortaleza ( Wiara i siła)
Kiedy współpracownicy nalegali, by zwolnił trochę rytm życia, jego odpowiedź była zawsze ta sama: “Odpocznę w Życiu Wiecznym” Podczas swojego ostatniego Wielkiego Tygodnia jednemu z kardynałów, który zasugerował, aby nie podejmował już tak wielkiego wysiłku, aż do granic jego możliwości, odpowiedział: “Jezus nie zszedł z krzyża, dlaczego ja miałbym z niego zejść?

Świadomy, że ma przed sobą coraz mniej czasu, chciał wykorzystać go jak najlepiej. Pod koniec swojego życia powiedział: „Coraz bardziej zdaję sobie sprawę, że moment, kiedy będę musiał stawić się przez Bogiem, jest coraz bliższy. Dar życia jest zbyt piękny, byśmy się mieli nim zmęczyć”.

Źródło:  Dlatego święty. Sławomir Oder.

Globalizacja na całym świecie
To był pierwszy papież Polak i pierwszy, który pochodził z komunistycznego kraju. Upadek komunizmu, jaki zaczął się w 1989 roku, bez strasznego rozlewu krwi, jest również zasługą działań Jana Pawła II. Jak przyznał jeden ze światłych polityków: „Każdy miał swój wkład:  amerykański – Ronald Reagan, brytyjski – Margaret Thatcher i francuski - François Mitterrand, jednak by złożyć to wszystko razem, niezbędny był Ojciec Święty”. Przyznał to otwarcie również sam prezydent Rosji Michaił Gorbaczow, mówiąc: “To nie ja obaliłem komunizm, lecz Jan Paweł II”.

Źródło:  Dlatego święty. Sławomir Oder.  Str.119

Humildad  y agradecimiento (Pokora i wdzięczność)
W 1991 roku, w dziesiątą rocznicę zamachu, Jan Paweł II udał się do Fatimy, by podziękować Maryi. Podczas powitania, jeden z  kardynałów zwrócił się do niego słowami: „Ojcze Święty, moje serdeczne życzenia z okazji urodzin!” Papież wysłuchał życzeń i kontynuował pozdrowienia, jednak po chwili odwrócił się i powiedział: Ksiądz ma zupełną rację, pierwsze życie zostało mi dane, drugie zostało mi darowane 10 lat temu”. Zapoczątkowało to zwyczaj, że co roku, 13 maja w godzinie zamachu, Papież celebrował w swojej prywatnej kaplicy dziękczynną Mszę Świętą.

Źródło:  Dlatego święty. Sławomir Oder.  Str.107

Instrumento de Dios (Narzędzie Pana Boga)
Zawsze uważał się za narzędzie Pana Boga, który wezwał go do służby. “Moje powołanie pozostaje tajemnicą również dla mnie”, powiedział kiedyś Jan Paweł II. „ Czy możliwe jest wytłumaczenie Bożych dróg? Jednakże wiem, że w pewnym momencie mojego życia byłem pewien, że Chrystus mówił do mnie to, co powiedział do tysięcy osób przede mną: „Chodź i naśladuj mnie!”Jasno dostrzegłem, że to co odczuwałem we własnym sercu, nie było ludzkim głosem ani moim własnym wymysłem.”

Moment przyjęcia święceń był kluczowy w życiu Karola Wojtyły. Sam to podkreślał, twierdząc, że „ nic nie ma dla mnie większego znaczenia, ani nie daje mi większej radości, od celebracji każdego dnia Mszy i służenia ludowi Bożemu w Kościele. I było tak od dnia moich święceń na kapłana. Nic nigdy tego nie zmieniło, nawet fakt zostania papieżem” .

Źródło: Dlatego święty. Sławomir Oder. Str. 34 i 43

Los jóvenes siempre en su corazón (Młodzi zawsze w jego sercu)
Z miłości do młodych zrodził się pomysł Światowych Dni Młodzieży w 1985 roku. W czasie swego pontyfikatu przewodniczył 19 takim spotkaniom, które zawsze gromadziły tysiące młodych ludzi z całego świata.

 “Co to jest młodość?”, zapytano Papieża w jednym z wywiadów.  “Młodość to nie tylko pewien okres życia ludzkiego, odpowiadający określonej liczbie lat, ale to jest zarazem czas dany każdemu człowiekowi i równocześnie zadany mu przez Opatrzność. W tym czasie szuka od odpowiedzi na podstawowe pytania; szuka nie tylko sensu życia, ale szuka konkretnego projektu. W młodych ludziach olbrzymi potencjał dobra i twórczych możliwości. Nikt nie wymyślił Światowych Dni Młodzieży. Oni sami je stworzyli. To wcale nie jest tak, że Papież prowadzi młodych z jednego krańca globu ziemskiego na drugi. To oni go prowadzą”.

Źródło Jan Paweł II Przekroczyć próg nadziei

Możesz przeczytać papieskie orędzia na Światowe Dni Młodzieży.

Karol Wojtyła prywatnie
“Karol Wojtyła, kiedy się go obserwowało, wydawał się być zakochanym chrześcijaninem, patrzącym zawsze gdzieś dalej. Jego wyjątkowość wynikała przede wszystkim z jego relacji z Panem Bogiem. Dlatego jego duchowość była taka atrakcyjna i przyciągająca. Kiedy się śmiał, a także gdy cierpiał, utrzymywał zadziwiający kontakt z Bogiem. W ciągu dnia bycie z Bogiem oznaczało dla niego największą pasję, priorytet, a zarazem coś najbardziej zwyczajnego na świecie. Bóg to nie jakiś kodeks moralny, ale Osoba z którą można osobiście rozmawiać i której można powiedzieć, gdy jest to konieczne: „Czasami Cię nie rozumiem!”  (wspomnienia Joaquína Navarro- Vallsa, rzecznika prasowego Jana Pawła II).

Źródło:  Joaquín Navarro-Valls. Rzecznik

Lolek, który przemieniał szefów mafii
W młodości znajomi wołali na niego Lolek. Tego zdrobnienia używali również jego najbliżsi i przyjaciele z Polski.
Kto by pomyślał, że Lolek zostanie Papieżem i tyle rzeczy zmieni! 14 listopada 2002 Jan Paweł II odwiedził parlament włoski - po raz pierwszy od 150 lat Głowa Kościoła odwiedziła to miejsce. Jego przemówienie skupiło się wokół tematu terroryzmu narodowego i globalizacji, i było tak przekonywujący, że włoski mafioso Benedetto Marciante, szef Cosa Nostra, oskarżony o zabójstwo i finansowe wymuszenia, sam zgłosił się na policję.

Źródło: Aciprensa

Mortificación desapercibida (Niezauważalne umartwienia)
Swoją osobą pokazywał, że lepiej jest cierpieć z Bogiem, niż cieszyć się w samotności. Bardzo często Jan Paweł II wykorzystywał drobne sytuacje z życia codziennego jako okazję do wyrzeczeń - większych lub mniejszych.  Odmawiał korzystania z łóżka w samolocie w czasie dłuższych lotów międzykontynentalnych i spał  (albo próbował spać) na zwykłym fotelu, lub na przykład zmniejszał ilość spożywanych pokarmów. Ta prosta surowość pomagała mu zjednoczyć się z Chrystusem i otworzyć w zupełności na słuchanie Jego Głosu. (wspomnienia Joaquína Navarro- Vallsa, rzecznika prasowego Jana Pawła II )

Źródło: Joaquín Navarro-Valls. Rzecznik
 

Nie lękajcie się! To były jego pierwsze słowa jako Papieża)
"Nie lękajcie się" to były pierwsze słowa Jana Pawła II, skierowane do całego świata z Placu Świętego Piotra, w dniu inauguracji pontyfikatu 22 października 1978. Te słowa, niczym refren, przewijały się przez cały okres jego pracy jako Wikariusza Chrystusa, aż do jego śmierci w 2005 roku.

Nie lękajcie się otworzyć na oścież drzwi Chrystusowi! To wezwanie jest prawdopodobnie jednym z najbardziej zmieniających świat i niosących nadzieję współczesnemu światu. Światu, który boi się potworów, własnoręcznie stworzonych: wojny, cywilizacji śmierci, braku ludzkiej godności...

Oración como motor de la existencia (Modlitwa – siła napędowa jego życia)
Kilkakrotnie, kiedy zdawało mu się, że przebywa sam w kaplicy, słyszałem jak śpiewał wpatrzony w Najświętszy Sakrament. Nie były to typowe liturgiczne pieśni, ale popularne polskie piosenki. Przypomniałem sobie pewnego razu słowa świętego Augustyna „Kto śpiewa dwa razy się modli” Według mnie, w nim mieszały się dwa światy- bogactwo intelektualne teologa i niewinna spontaniczność dziecka.” 

Źródło Joaquín Navarro-Valls. Rzecznik

Prosić o przebaczenie i przebaczać
12 marca 2000 roku Papież prosił o przebaczenie win popełnionych w Kościele Katolickim w przeciągu całej historii. Mówił wtedy o wyprawach krzyżowych, inkwizycji, dyskryminacji kobiet i dyskryminacj etnicznej.

Do historii przejdzie również moment spotkania się z  Ali Agcą, który próbował dokonać zamachu na jego życie. Papież zawsze powtarzał, że już od pierwszych chwil wybaczył swojemu oprawcy.

Quién es Juan Pablo II, por Benedicto XVI  (Kim jest Jan Paweł II dla Benedykta XVI)
Jan Paweł II stał się więc kapłanem aż do końca, gdyż ofiarował swoje życie Bogu za swoje owce, za owce całego świata, w codziennym służeniu Kościołowi, przede wszystkim zaś w trudnych próbach ostatnich miesięcy.  W pierwszym okresie swego pontyfikatu Jan Paweł II, jeszcze młody i pełen sił, pod przewodem Chrystusa dotarł aż do krańców świata. Później jednak wchodził coraz bardziej we wspólnotę cierpień Chrystusa, coraz lepiej rozumiał prawdę słów. We wspólnocie z Panem cierpiącym, niezmordowanie z nowym zapałem głosił Ewangelię, tajemnicę miłości aż do końca (por. J 13,1).

Lekcja cierpiącego Papieża była świadectwem, które wykraczało poza świadectwo jego słów. Wydawało się wtedy, że swoimi gestami mówił to, co wcześniej wyrażał w słowach: „Chrystus, cierpiąc za nas wszystkich, nadał cierpieniu nowy sens, wprowadził je w nowy wymiar, w nowy porządek: w porządek miłości… Jest to cierpienie, które pali i pochłania zło ogniem miłości i wyprowadza nawet z grzechu wielorakie owoce dobra”. 

Źródło: Homilia Kardynała Józefa Ratzingera  na pogrzebie Jana Pawła II i Światłość świata. Benedykt XVI.

Różaniec – jego ulubiona modlitwa
Różaniec, jak sam często powtarzał, był jego ulubioną modlitwą. “Po rozmowie z Papieżem
- wspomina pewien świadek - miałem to szczęście, a właściwie mówiąc ‘dar’, usłyszeć taką zachętę: Idziemy odmówić różaniec, może dołączysz do nas? Odmówiliśmy go na tarasie jego apartamentu. Wtedy to zrozumiałem całą wartość różańca: był momentem modlitwy zawierzenia diecezji, Kościoła, świata, ludzi cierpiących. ‘Patrz!’, mówił do mnie między jedną a drugą tajemnicą, wskazując na różne budynki Watykanu i Rzymu.” Patrząc na te budowle modlił się za wszystkie osoby, które tam mieszkały i pracowały.

Źródło: Dlatego święty. Sławomir Oder str. 193.

Servicio, en todo su quehacer  (Służba  - przede wszystkim obowiązkiem)
W roku 2004, w swojej autobiografii stwierdził: “Dla biskupa jest bardzo ważne mieć kontakt z ludźmi i posiąść umiejętność kontaktowania się z nimi na różne sposoby. Jeśli o mnie chodzi, to rzecz znamienna, że nigdy nie miałem wrażenia, aby liczba moich kontaktów była zbyt duża. Niemniej moją stałą troską było, aby w każdym przypadku zachować indywidualny charakter tych odniesień. Każdy człowiek jest osobnym rozdziałem. Gdy spotykam człowieka, to już się za niego modlę i zawsze to pomaga w kontakcie z nim. Mam jednak taką zasadę, że każdego przyjmuję jako osobę, którą przysyła Chrystus - jako tego, którego mi dał i zarazem zadał.”

Źródło: Wstańcie, chodźmy! Jan Paweł II

Totus Tuus - cały Twój, tak powtarzał Maryi.
Jako znak szacunku dla Maryi pragnął, by w Jego herbie znajdowało się zawołanie “Totus Tuus”. Chciał w ten sposób pokazać, że cały jest dla Maryi, i że Jej ufa. 

Jest wiele historii, które pokazują oddanie Papieża Maryi. Oto jedna z nich. Kardynał Deskur wspominał, że kiedy Wojtyła został nominowany na arcybiskupa Krakowa, zastał seminarium duchowne w swojej diecezji niemal puste. Zadecydował wtedy, że złoży Maryi następujące przyrzeczenie: “Odbędzie się tak wiele pieszych pielgrzymek do Twoich sanktuariów, małych i dużych, bliskich i dalekich, ile corocznie dasz mi powołań”. Niespodziewanie seminarium zaczęło zapełniać się, a kiedy arcybiskup zostawił Kraków, by objąć katedrę Piotrową, liczyło niemal czterystu alumnów. I to również ze względu na to święte przyrzeczenie złożone Maryi Jan Paweł II wymagał zawsze, by w programie jego podróży duszpasterskich została uwzględniona wizyta w przynajmniej jednym z miejsc kultu maryjnego.

W 1981 na jego prośbę powstał na Placu Świętego Piotra wizerunek Matki Bożej Matki Kościoła, ponieważ wcześniej nie było tam żadnego wizerunku Maryi.

Źródło Dlatego święty. Sławomir Oder. Str.191

Uniwersalizm
W połowie lat 90-tych popularny był w Watykanie pewien dowcip: “Jaka jest różnica między Panem Bogiem a Janem Pawłem II? Bóg jest wszędzie, a papież już tam był.” Ojciec Święty zrealizował 146 podróży po Włoszech i 104 pielgrzymki zagraniczne. Dzięki tym podróżom tysiące osób, które nigdy nie miałyby okazji odwiedzić Watykanu, osobiście spotkały Ojca Świętego i mogły posłuchać jego słów o nadziei płynącej z Ewangelii

Vocación a la santidad de todos los cristianos (Powołanie do świętości dla wszystkich chrześcijan)
“Drogi świętości są wielorakie i dostosowane do każdego powołania, którego potencjał drzemie w tej niezliczonej rzeszy ludzi ochrzczonych! Stale modlę się, aby Duch Święty rozpalał serca biskupów swoim ogniem, abyśmy byli pedagogami świętości, zdolnymi pociągać wiernych naszym przykładem. (…) Na przykład, Instytut Teologii Rodziny i seminaria „Kler-med”. Popierałem też różne nowo powstające inicjatywy, w których odnajdywałem tchnienie Bożego Ducha: Neokatechumenat czy Opus Dei. Obie te inicjatywy wyszły z Hiszpanii, która tylekroć w dziejach Kościoła dawała opatrznościowe impulsy duchowej odnowy. W latach mojego posługiwania w Krakowie zawsze czułem duchową bliskość członków Dzieła Maryi, Focolarinów. Z żywotności Kościoła we Włoszech zrodził się też ruch Communione e Libe-razione.”

Źródło: Wstańcie, chodźmy! Jan Paweł II

Wojtyła, gdzie jest Wojtyła?
Gdzie jest Wojtyła? Kiedy wspominamy wielkie uroczystości z Janem Pawłem II, przeplatają się one z prostymi momentami, które papież przeznaczał na modlitwę, a które często były sporym zaskoczeniem, nawet dla jego najbliższych współpracowników. W latach 70-tych byłem duszpasterzem akademickim na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Na początku roku akademickiego, ówczesny kardynał Krakowa przybył, aby odprawić Eucharystię w kaplicy uniwersyteckiej, a potem zjeść uroczysty obiad. Po uroczystościach kardynał był gotowy do powrotu do Krakowa. Rektor uniwersytetu, ojciec Krąpiec, towarzyszył mu aż do samochodu, gdzie zatrzymał się, by porozmawiać z innym gościem. I w tym momencie kardynał z Krakowa nagle zniknął. Te kilka chwil wydawało się jak całe wieki. Rektor, przyzwyczajony, że zawsze wszystko ma pod kontrolą, nie wiedział dokąd kardynał mógł się udać. Zapytał się mnie: „No i gdzie on jest?” Z uśmiechem na twarzy, odpowiedziałem: “Pewnie poszedł do kościoła”. Poszliśmy tam i faktycznie znaleźliśmy kardynała, który klęczał przed Drogą Krzyżową.

Źródło: Dlatego święty. Sławomir Oder

XXXX podróży dookoła świata
Oto pewne statystyki dotyczące pontyfikatu Jana Pawła II, który rozpoczął się 16 października 1978 roku. Ojciec Święty pełnił swoją funkcję przez 26 lat, co było trzecim pod względem długości pontyfikatem w 2000-letniej historii Kościoła Rzymskokatolickiego.

W czasie swego pontyfikatu Jan Paweł II:
•    podczas pielgrzymek zagranicznych i po Włoszech pokonał 1.247.613 kilometrów, co jest odległością 3,24 razy większą niż odległość między Ziemią a Księżycem.
•    odbył 104 podróże zagraniczne
•    odwiedził 129 krajów i terytoriów niezależnych
•    zrealizował 146 pielgrzymek we Włoszech i 301wizyt parafii rzymskich
•    spędził 822 dni (czyli ponad 3 lata i trzy miesiące) poza Watykanem
•    odczytał ponad 20.000 przemówień, co daje w sumie 100.000 stron tekstu ?
•    prowadził 166 audiencji generalnych w Watykanie, na których łącznie obecnych było 17,64 milionów osób
•    wydał ponad 100 ważnych dokumentów, w tym 14 encyklik, 42 listy apostolskie i 15 adhortacji
•    Beatyfikował  1.345 osób i kanonizował kolejne 483 – łącznie więcej niż wszyscy jego poprzednicy przez ostatnie czterysta lat. Biografie wszystkich tych osób przechowywał w swojej sypialni i co jakiś czas czytał je, szukając inspiracji do pracy nad sobą.
•    Spotkał się z 1.590 przedstawicielami państwowymi i rządowymi.

Mszę, z udziałem największej liczby wiernych, celebrował w Manili podczas ŚDM w 1995. Uczestniczyło w niej 4 miliony osób. Z kolei w 1989, podczas podróży po krajach skandynawskich, odprawił najmniej liczną Mszę papieską. Przybyło na nią ok. 200 osób.

Źródło: www.aciprensa.com/juanpabloii/viajescifras.htm oraz Dlatego święty. Sławomir Oder

Ya ‘¡Santo ya! (Santo Subito!)
Jan Paweł II odszedł 2 kwietnia 2005 r. o godzinie 21.37. Od tamtego wieczoru, aż do 8 kwietnia - dnia kiedy został odprawiony uroczysty pogrzeb - ponad 3 miliony pielgrzymów przybyło oddać hołd zmarłemu papieżowi, czekając niejednokrotnie po 24 godziny w kolejce, aby wejść do Bazyliki Świętego Piotra. Wiele osób miało ze sobą plansze, na których widniały napisy: Santo subito, co po włosku oznacza: Święty natychmiast.

28 kwietnia papież Benedykt XVI skrócił obowiązujący formalnie czas 5 lat od śmierci do rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego. Proces ten otworzył uroczyście kardynał Camillo Ruini, ówczesny wikariusz generalny Rzymu, w dniu 28 czerwca 2005 roku. A już 1 maja tego roku Jan Paweł II zostanie beatyfikowany.

Z okna w niebie
Po śmierci Karola Wojtyły, kardynał Ratzinger w pełni przekonany o świętości Jana Pawła II powiedział: “ Za życia papież błogosławił nam ze swojego okna. Możemy być pewni, że nasz ukochany Jan Paweł II stoi teraz w oknie domu Ojca, patrzy na nas i nam błogosławi”.

Tysiące osób z całego świata codziennie zwracają się, by za jego wstawiennictwem wypraszać potrzebne łaski.